Kanser için çeşit çeşit farkındalık kampanyaları düzenleniyor. Bu kampanyaların kimi başarılı, kimi sadece tiksinti uyandırıcı. Farkındalığın amacı önemli öncelikle; hedef kitle yoksa kampanya da başarısız sayılır. Akay’ın meme kanserini her gün duyması, meme kanserinin ortadan kalkmasına olanak sağlamaz hiçbir zaman.

Fakat kanser için bir dayanışma olması önemli. Hiçbir şey yapamasak bile onların elinden tutmak, morallerini yükseltmelerine yardımcı olmak önemli. Baba tarafından neredeyse herkesi karaciğer kanserinden kaybetmiş, kendisi de –eğer yaşarsa- en geç 30 yıl sonra karaciğer kanserine yakalanacak biri olarak, durumun vahametini iyi biliyorum.

Eğer meme kanserine yakalanmış bir kadın olsaydım, meme kanserinde farkındalık için Facebook’da sutyen fotoğrafı paylaşıp iş yaptığını sananlara ağır küfrederdim. Farkındalık, kampanya, cart curt derken kanserle savaşan hastalarla dalga geçer gibi davranılıyor bu tip kampanyalarda.

Bir kampanya yapılacaksa adam gibi olmalı. İşe yaramalı. Bir kampanya, bir hastanın kanseri yenmesine, ümitsiz bir hastanın gülümsemesine, iki gün fazla yaşamasına neden olabiliyorsa, ben o kampanyayı ayakta alkışlarım. Fakat kampanyadan anladığı Facebook’da sutyen fotoğrafı paylaşmak, Twitter’da kanserle ilgili hashtag yarıştırmak olanlara destek olmayı bırak, acıyarak bakarım.

Neyse, konu sosyal medyada kanser bilinirliğini arttırmak değil. Çok güzel bir kampanya öğrendim bugün, ondan bahsetmek istedim.

John Eagle European, isminden de anlaşılacağı üzere Avrupa markalarıyla ilgilenen bir otomotiv şirketi. Texas genelinde 13 alt bayisi bulunan Austin merkezli firma, Aston Martin, Bentley, Rolls Royce ve Lotus gibi dört baba markanın ana bayisi.

Your Ride is Here ise, yine aynı bölgede faaliyet gösteren bir vakıf. Amaçları, kanser hastalarına ücretsiz ulaşım sağlamak. Kanser çilesi çekenler için moralin ne kadar önemli olduğunu biliyorlar ve Austin civarındaki kanser hastalarını periyodik tedavilerine kendi sağladıkları otomobillerle götürüyorlar. Vakfın bütün otomobilleri bağışla alınmış, sürücüler dahil tüm çalışanlar gönüllülerden oluşuyor. Tek amaç var, kanserli hastaların yüzünü güldürebilmek.

En dikkat çeken yanları ise, kullandıkları otomobiller. Your Ride is Here, hastaları sıradan minibüsler yerine lüks, egzotik veya antika otomobillerle taşıyor gidecekleri yere. Bu kimi zaman bir Lamborghini oluyor, kimi zaman Ferrari.

Your Ride is Here ve John Eagle European, dün bir anlaşma imzalamışlar. Bundan sonra vakfın otomobilleri arasında özel şoförüyle birlikte birer Aston Martin, Bentley ve Rolls Royce da olacak.

John Eagle European’ın Genel Müdürü Sonny Morgan diyor ki, “kanser herkesin hayatına bir şekilde giriyor. Ya kendisinde, ya sülalesinde, ya da arkadaşlarında. Ailem kanserden çok çekti, beni bu projeye heveslendiren de o oldu. Kanserli bir hastanın yüzünü biraz olsun gülümsetebilmek bile benim için çok önemli.”

Your Ride is Here’ın kurucusu Ken Adams ise, vakfı 2009’da kurduklarını ve bugüne kadar 400’den fazla kanser hastasını lüks otomobillerle istedikleri yere transfer ettiklerini söylüyor. Hedeflerinin Austin’den Texas’ın geneline, hayallerinin ise tüm ABD’ye açılmak olduğunu anlatıyor.

“Kanser, çoğu zaman çaresiz bir hastalık. Tedavinin en önemli dayanağı hastanın ümidi ve morali,” diyor Ken Adams. “Hem bir otomobil sevdalısı, hem de kanserden kurtulmuş biri olarak, morale herkesten çok ihtiyaç duyan kanser hastalarına böyle bir hizmet vermenin hoş olacağını düşündüm. Filomuz ve gönüllü sürücülerimiz sayesinde hastalar bir süreliğine de olsa sıkıntılarını unutup dünyanın en egzotik otomobillerinde seyahat etmenin tadını çıkarıyorlar.”

Ben bu düşünceyi çok beğendim.

Kanser hastaları lütfen yazının devamını okumasınlar.

Diğerleri, okuyunuz.

Amcam karaciğer kanserinden öldüğünde askerdeydim. Tam iki ay yattı hastanede. İki kez izin alıp yanına gittim. İlk gittiğimde tedavi yeni başlamıştı. Viski & puro meraklısı, beyaz top sakallı, tam bir tarz adamı olan mimar amcam, kilo vermeye başlamıştı ilk günlerden.

İki ay sonra gittiğimdeyse son demlerini yaşıyordu. Sadece oksijen tüpüyle nefes alabiliyor, bir deri bir kemik kalmış vücudunda ölümün elleri geziyordu. Durum ümitsizdi ve doktorlar diyeti bıraktırmışlardı artık. Son günlerini yaşadığını biliyor, kalan iştahıyla ne isterse yemeye çalışıyordu. Sağlığında tam bir konformist, keyif ve yemek düşkünüydü amcam. Onunla hep sevdiği şeylerden konuştuk son günlerinde. Oksijen tüpünün süper kafa yaptığından bahsettik, güldük ağrıları izin verdikçe. En sevdiği yemekleri yaptırdım, birlikte Formula 1 izledik hastanede. Ölüme doğru adım adım ilerlemenin ne kadar acı bir duygu olduğunu, son anlarında onunla birlikteyken anlamıştım.

Vefat ettiğinde, içinde hâlâ kavuşamadığı bazı dünyalıkların hevesi kalmıştı belki de, kim bilir…

Ben bu vakfı o yüzden sevdim. Artık dünyadan hiçbir ümidi kalmamış, son demlerini yaşayan insanlara sevdikleri şeyleri yaşatmak güzel bir duygu. Sevdiği şey tekneyle denize açılmak olabilir, Aston Martin ile şehir turu olabilir, mükellef bir sofra olabilir, zevklerine göre değişir o kişinin.

Bu vakıf, lüks otomobillerden hoşlanan insanların hayatlarında bir kerecik de olsa o zevki yaşamalarını sağlıyor. Ve eminim, bunu isteyecek çok sayıda insan var. Hatta kim bilir, o moralle kanseri yenecek gücü bulabilenler bile olabilir.

Scent of a Woman’daki Albay Frank Slade’i (Al Pacino) hatırlayın. Kanser değildi ama intihara kararlıydı. Ölmeden önce bir Ferrari kullanmak istemişti ve Ferrari’yi kullanırken yüzündeki ifadenin, bir çocuğun hayallerindeki oyuncağa kavuştuğundaki ifadeden farkı yoktu.

Umarım kanser gibi korkutucu hastalıklar için geri zekâlı Facebook kampanyaları, medya zevzeklikleri yerine bu tip vakıflar çoğalır da gerçekten işe yarar eylemler görebiliriz.

Bazı hastalar Lamborghini Superleggera kullanma şansı buluyor.

Bazı hastalar ise Rolls Royce keyfi sürüyorlar.

Bu arada en başta sağlığınız olmak üzere altınızdaki arabalar, oturduğunuz evler, yaşamınızdaki her şey için şükretmeyi asla unutmayın.

Her zamanki olayların bir benzeri, bugün İTÜ’de yaşandı. Ali Ağaoğlu, İTÜ’nün elektrikli otomobil araştırmalarına destek olmak için, Türkiye’de sadece kendisinde bulunan bir otomobili, Tesla Roadster’i İTÜ’ye bağışladı. İTÜ bugüne kadar elektrikli otomobillerle ilgili nasıl bir çalışma yaptı bilmiyorum. Güneş enerjili otomobil çalışmaları falan yapmışlardı ama elektrik meçhul.

Neyse, otomobil artık onların, nasıl değerlendirecekleri kendilerine kalmış.

Ali Ağaoğlu’nun bu yaptığını öyle göklere çıkaracak bir durum yok. Bir taşla iki kuş vurdu. Bağışlanan otomobil vergiden düşülür, olmadı Ar-Ge desteği sayılıp bir şekilde kredilendirilir, o da olmazsa başka bir yol illa ki bulunur. Yani bu işin Ali Ağaoğlu’na maddi bir zararı yok. Getirisi ise reklam, daha ne olsun.

Kapitalist dünyada ticaret, savaş gibi. Cesur, atik ve fırsatçı olmak şart. İstediğiniz gibi oynayabilirsiniz oyunu ki Ali Ağaoğlu çok iyi oynuyor. Ne kadar başarılı bir tüccar olduğunu anlatmaya gerek yok. Benim şu kadar otomobilim var, şantiyeye Ferrari sokmaya çekinmem gibi açıklamalarının ortaya çıkardığı davranış silsilesiyse kendi terbiyesiyle alakalı ve ben bu tip adamları hiç sevmem.

Ali Ağaoğlu bir proje düşünmüş, okula otomobil bağışlayayım, namım yürüsün demiş, gitmiş okula. Hoş.

Öğrencilerden biri de Ali Ağaoğlu’nu sevmiyormuş. Onun ne kadar kapitalist olduğunu, insanları evsiz bıraktığını, yatacak yeri olmadığını düşünüyormuş. Tamam. Düşünebilir.

Sonra bu kız öğrenci Ali Ağaoğlu’nun karşısına geçip demiş ki, “burada yeriniz yok, defolup gidin, grrrr!” (Videoyu izleyin, çok güzel. Bu kız üniversiteli.)

Okula gelen misafire bir mahalle karısı ağzıyla diklenmek, arsızca bağırıp çağırmak protesto değildir. Protesto edeceksen, argümanların da varsa elinde, hazır kameralar önünde yakalamışken doğru düzgün gideceksin adamın üzerine.

Ha, diyeceksiniz ki o zaman adı protesto olmaz.

Peki, protestonun amacı sonuca ulaşması mıdır, gereksiz nefes tüketmek mi?

Bu kız gereksiz nefes tüketmeden öteye gidemedi. Tıpkı diğer üniversite eylemlerinde olduğu gibi bağırdı çağırdı, “o defolup gitmedikçe biz buradan ayrılmayacağız” diye coştu, o kadar. Ne yararı, ne zararı oldu.

Cevval üniversite solcularının bu yaygarayı başarılı bulduklarına eminim. Sahneye koç taşağı atmak, bakanlara yumurta fırlatmak gibi eylemleri de başarılı bulur onlar. E öğrenci sonuçta, yapacağı kahramanlığın zirvesi o kadar.

Ben bu tip eylemleri üniversitedeyken de desteklemedim, şimdi de desteklemiyorum. Çünkü fayda sağlamayacak her eylem bana göre anlamsız.

Bu kız bugün kendi çapında kahramanlık yapıp Ali Ağaoğlu’na babalandı da, yarın ne yapacak?

İTÜ mezunu bir mühendis, mimar vs olarak atılacak hayata. Bu kafadaki bir öğrencinin iş kuracak kadar sermayesi olduğunu da sanmam. Gidip çalışacak bir firmada.

Belki Ali Ağaoğlu’nun şirketinde, belki Nazif Zorlu’nun şirketinde, belki Ali Koç’un… Veya farklı bir işadamının yanında çalışacak. Sonuçta bugün küfrettiği, pis zengin, al sana bomba diye bağırdığı zenginlerden birinin kurduğu şirkette kazanacak ekmeğini.

Ne anladık o zaman bu işten?

Dava dediğin şey sadece üniversitede yaygara koparmak mıdır? Ekmek telaşına düşünce unutacağın davanın kime ne yararı olabilir?

Şu ülkenin fakir edebiyatı, zengin düşmanlığı bitmedi gitti. Her zengin hırsız, her fakir onurlu. Zenginlerin hepsine kızın, küfredin, sonra da şirketlerinde işe girmek için şişme CV’ler doldurun. Oldu. Nefret ediyorum bu zihniyetten.

Bu eylemci kızın yaygarasından da hem zihniyetin kirliliği, hem kızın üslubu yüzünden tiksindim. Üsluptur haklıyı haksız eyleyen derler ya, tam oturdu bu kıza.

Ah be eylemci gaz kızım. Tipik servet düşmanı solculardan birisin, belli. Ama o yaptığın kahramanlık değil. Protesto hiç değil. Kameralara dua et, karşında kim olursa olsun çakardı ağzına tokadı. Ali Ağaoğlu PR ustası, kamera karşısında nasıl davranacağını iyi biliyor. Patrona posta koyan Yaşar Usta videolarını izleyip izleyip gaza geliyorsunuz, sonra cırcırınızdan durulmuyor ortalıkta.

“Defol git buradan,” nedir Allah aşkına. Babanın evinden hırsız mı kovalıyorsun? Amacı reklam, vergi indirimi, her ne olursa olsun, adam bilim adına bir eylem koymuş ortaya. Sen ne yaptın bilim için, ülken için, okulun için?

Sen bu gazla epey bir eyleme katılırsın kızım. Ama çok acemisin. Notum sıfır. Şimdi otur yurdunda (Göl’e takılamazsın, zengin mekânı orası), dersine çalış. Kendini geliştir, seneye düzelt bunları.

Kapitalistin bayrak sallayanıyım, bilenler bilir. Ama Ali Ağaoğlu’nu “çok param var eheh” şımarıklıkları yüzünden sevmem. Bu kız adam gibi bir protesto yapabilseydi belki hayatımda ilk kez bir üniversite eylemini desteklerdim bile. Ama o kadar zırvalamış, o kadar anlamsızca çığırmış ki Ali Ağaoğlu’nu savunmuş gibi oldum resmen.

Ali Ağaoğlu okula geçerken uğramadı. Geleceği belki günler öncesinden belliydi. Madem bu adama bu kadar düşmansın, toplarsın argümanlarını, dosyanı, belgeni, dayarsın adamın burnuna. Kameraların önünde kitlersin adamı gerçeklerle, “ben öyle bir şey demedim,” diyerek kurtulmasına izin vermezsin. Rezil edersin, bir bir vurursun yalanlarını yüzüne.

Yine bağırırsın belki öfkenden, ama ciyak ciyak saçmalamazsın. Bir anlamı olur söylediklerinin. “Öyle düşünmüyorum, böyle çünkü!” diye garip cümleler kurmazsın. Emin ol, doğru düzgün saldırıp köşeye sıkıştırsaydın Ali Ağaoğlu öyle gülümseyerek bakmazdı yüzüne. Sen onu aşağılardın, fakat ağzından tükürükler saça saça ciyaklaman onun sana aşağılayarak bakmasına neden oldu.

Gerçi senin “şirketlerimle evli değilim, onlar benim metresim” lafını kadın düşmanlığı olarak anlamandan, güvenliklere “ayh taciiiizz” diye cırlamandan belli ki, sende o kafa yok.

Merak edenler için, Ali Ağaoğlu’nun deniz kumundan bina yaptım itirafı burada.

Bu arada videoda dikkatimi çeken iki şey:

Plaka AGA değil, HD. Belki de her şey önemsizdir, AGA plakalı elektrikli otomobil almak için vermiştir eskisini Ali Ağaoğlu. Belli mi olur.

İkincisi de kız cırlarken arkadan “milyonlarca kişiye ev yaptı o,” diye bağıran aklı evvel. Bedava mı yaptı lan?

Be Cool’a geçeriz, Chili’nin Cadillac’ı suikaste kurban gider. Sigortadan yeni araç ister, çirkinler çirkini bir hybrid Honda gelir. Ben Cadillac istemiştim dediğinde “bu hybridlerin Cadillac’ı” derler.

(Burada bir parantez açayım. Filmin devamında Martin, Chili’nin otomobiliyle dalga geçmek ister ve sorar:

- Hey Chili, araban bu mu?
- Evet, hybridlerin Cadillac’ı.
- Senin gibi bir adam için biraz ufak sayılmaz mı?
- Çevre için küçük bir vergi diyelim.
- Hızı nasıl peki?
- Martin, eğer önemli biriysen insanlar seni bekler.

Bu diyalog sürat olayını biraz düşünmeme neden oldu diyebilirim.)

Eskiden her sınıfın bir simge markası vardı ve bu tarz örnekler çok iddialı kaçmıyordu. Fakat artık pazar o kadar değişti ki, herkes her şeyi üretir oldu. Cadillac gibi minivanlar, Mercedes gibi ticari taksiler, BMW gibi SUV’ler geçmişte kaldı. Artık gibiye ihtiyaç yok, gerçekler var.

Lüks SUV anlayışının bu kadar yaygınlaşmasının en büyük müsebbiplerinden biri yow niga kardeşlerimiz olsa da, bu durum hem otomobil üreticilerinin hem de tüketicilerin işine yaradı. SUV segmenti 4×4 arazi taşıtı olmaktan çıkıp lüksün simgelerinden biri haline gelince, önce tereddüt yaşayan lüks otomobil üreticileri geç kalmadan verdiler kararlarını.

Diğer segmentlerde olduğu gibi SUV segmentinde de ciddi bir savaş var. Yeni müşteriler arayan üreticiler, SUV segmentinin potansiyelini gördükçe birer birer içine atlamaktan kaçınmıyorlar.

Dağda tepede komando taşıyan Hummer sivilleşip de kulüpten restorana şık insanlar taşıyan bir marka olunca Porsche Cayenne, Audi Q7, BMW X5 gibi modeller, SUV pazarındaki Amerikan tekelini bir anda kırıverdiler.

Aston Martin Lagonda, Maserati Kubang derken şimdi de Bentley EXP 9 F çıktı karşımıza.

SUV segmenti o kadar tuttu ki, SUV üreten markaların hepsi compact veya crossover modellere de giriştiler. BMW X3 ile küçülüp X1 ile cebe girdi, Audi Q5 ile küçülüp Q3 ile şirinleşti. Porsche bile sadece Cayenne ile devam etmek yerine Macan ile Q5 ve X3′e rakip olmaya karar verdi.

Hatta “SUV’nin Cadillac’ı” Range Rover, Evoque ile compact SUV pazarına saldırıyor.

Peki herkes SUV pastasından payını almaya çalışırken Ferrari ne düşünüyor?

Fiat CEO’su Sergio Marchionne’nin düşünceleri net: “Ferrari, Bentley ve Porsche ile oynamaz, onun dünyası daha yukarıda. Ferrari safkan spor otomobil üretir ve hep öyle kalacaktır. Fiat, lüks SUV sınıfına sadece Maserati ile girecek. Ferrari, dört kapılı otomobil üreterek Aston Martin Rapide’e de rakip olmayacak. 2011′de 6.573 Ferrari sattık ve yılda 10.000′den fazla satmak istemiyoruz. Ekonomik olarak iyi görünse de çok fazla satılması Ferrari’nin marka imajına zarar verir. Çok satan lüks otomobil konusunda Maserati’ye ağırlık veriyoruz. Bentley ve Porsche ile aynı DNA’ya sahip olan markamıza büyük yatırımlar yaptık. 2011′de 5.675 Maserati satıldı ve Maserati’yi istikrarlı bir şekilde büyüterek yılda 50.000 otomobil satan bir marka haline getirmeyi hedefliyoruz.”

Brr… Aston Martin’e sert vurmuş ihtiyar. Gerçi Aston Martin de hiçbir zaman safkan spor ürettiğini söylemedi, Ferrari’yi rakip saymadı kendine. “Power, beauty, soul” der Aston Martin, Ferrari ise power peşinde koşar. Ve dahi Maserati’nin satışı 10 kat arttırma hedefleri gerçekse, yakın gelecekte Maserati Kubang’in yanına çeşitli uygun fiyatlı modeller de eklenebilir.

Kısacası, Ferrari’den SUV girişimi yok.

Geçmişte SUV tecrübeleri yaşayan Lamborghini ise Ferrari kadar kibirli değil. Hem dört kapılı modelde, hem de SUV’de çalışmaları olan Lamborghini, SUV modelini Pekin Fuarı’nda görücüye çıkaracak.

Lamborghini tasarımını da görünce ortaya çıkan şu; lüks spor otomobil üreticileri, SUV işinde beklenen tasarımları ortaya koyamıyorlar.

Aston Martin Lagonda, Maserati Kubang, Bentley EXP 9 F, Lamborghini’nin isimsiz SUV’si… Hepsi iddialı ancak eksik tasarımlar. Belki de bu markaların klasikleşmiş, kendine has hatlarını spor otomobillerde görmeye alıştığımızdan bu hatları bir SUV’de görmek bize saçma geliyor olabilir.

Gerçi lüks üreticilerin SUV modelleri çoğaldıkça tasarımlar daha iyi oturacaktır. Geleneksel çizgilerini ilk modellerinde oturttuklarında ileride çok daha güzel modeller çıkacak ortaya. Fakat şu anda, kat etmeleri gereken uzun bir yol var önlerinde.

Eskiden SUV sevmezdim. Hâlâ sevmem ama eskisi kadar karşı değilim. Sanırım bu biraz da yaşla ilgili bir durum. İnsanın yaşı ilerledikçe daha yüksek, görüş açısı daha geniş otomobillere ilgisi artıyor. Belli mi olur, belki 8 – 10 sene sonra SUV almayı bile düşünebilirim.

Aston Martin – Maserati – Bentley – Lamborghini dörtlüsünde favorim, Aston Martin’e olan tüm aşkıma rağmen Bentley oldu. SUV pazar yarışı aynı gazla devam eder de Maybach “ben de varım” derse veya Ulrich Bez kullandığı her neyse bırakıp, Lagonda’nın tasarımına ayık kafayla bakarsa, o zaman iş değişir.

Aston Martin Lagonda

Allah aşkına Ulrich, şu sıfata bi’ bak ya! Elin adamı bile Aston Martin temalı tekne yaparken markanın klasik çizgilerini korumaya çalışıyor, sen bu Amerikan işi Q7 çakması gudubeti Aston Martin diye üretmeye kalkışıyorsun. O gri renk olmasa, önünde logo olmasa kimse inanmaz bunun Aston Martin olduğuna.

Maserati Kubang

“Fakir Aston Martin’i” Maserati, Infiniti benzeri dalgalı tasarımıyla daha hoş duruyor. Ön ızgarasıyla, kocaman logosuyla, genel hatlarıyla bir Maserati olduğunu gösteriyor. Ancak o hava girişleri falan olmamış, fazlasıyla ucuz duruyor. Maserati ucuz parçalar kullanmaktan kaçınmaz ama en azından belli etmezdi, Kubang fazla belli etmiş.

Lamborghini SUV

Lamborghini’nin adı konmamış SUV’si nasıl olacak merak ediyorum. Maserati ve Aston Martin lüks spor markasıyken Lamborghini konforsuz, safkan sporcu. İsimsiz SUV konfor mu diyecek, yoksa G-Power olmadan da X6′yı yerim mi diyecek merak ediyorum. Lüks üreticiler arasında tasarım açısından ailesine en yakın duran SUV bu.

Ferrari SUV

İnternette Ferrari hayranları tarafından hazırlanmış çeşit çeşit SUV çalışması var ama hiçbiri gerçek değil. Yani ne bu üstteki, ne de bir başkası olmayacak Ferrari’den gelen haberlere göre…

Bentley EXP 9 F

Bentley, en iddialı SUV’yi yaptı. Tasarım tam bir Bentley, 600 hp motor ise sonuna kadar yürürüm diyor. Gerçi tartışılan tasarımı yüzünden üretime geçmeden önce tasarımın makyajlanacağı söylense de, mevzut haliyle favorim kesinlikle bu araç.

Efendim bildiğiniz gibi İDO, geçtiğimiz günlerde yeni bir proje attı ortaya: İDOBÜS. Bu projeye göre İDO artık feribot seferlerine entegre bir şekilde otobüs de işletecek ve fiyatlar sudan ucuz olacak. Ucuz derken, İstanbul – Bursa arasını 1 TL gibi komik rakamlarla gitmek mümkün olacak.

Sistemin işleyişini en uzun sefer olan İstanbul – İzmir seferiyle örnekleyecek olursam, İDO yolcuyu Kabataş’tan alacak, 50 dakikada Bursa’ya indirecek. Oradan da otobüs aktarmasıyla İzmir’e taşıyacak. Bu durumda Bursa yolcusu 1 TL’ye, İzmir yolcusu 25 TL’ye yolculuk edecek. Tabi ki Balıkesir, Manisa gibi rota üzerindeki şehirler de bu seyahatlerden yararlanacaklar.

İDO’nun bu fiyat avantajlarının arkasında deniz araçlarına indirimli mazot verilmesinin avantajı da var gibi görünüyor. Sanırım anlaşmalı firmalar olan Kamil Koç ve Ulusoy, İDO’dan aldıkları yakıtla gidecekler yollarına.

Tüketiciler açısından teşvikler çok da önemli değil, önemli olan bu avantajların tüketiciye nasıl yansıyacağı ki, gayet iyi yansımış diyebiliriz.

İmdi…

Ahmet Çelik Bey’i tanımam, sadece onun yazdıkları üzerinden giderek düşüncelerimi paylaşmak istedim.

Şehirler arası yolcu taşımacılığında otobüs kullanımı, olabilecek en ilkel yöntemlerden biri. Hele ki Türkiye gibi üç yanı denizlerle çevrili, orta yeri ovalarla dolu bir coğrafyada denizyolu, demiryolu, havayolu gibi alternatifler varken sadece otobüse yumulmak kesinlikle akıl kârı bir iş değil.

Maalesef bugüne kadar hep böyle gitti bu işler. İstanbul’dan Antalya’ya 18 saatte gitti bu ülkenin insanları ve ağrıyan belleriyle otobüsten indiklerinde çatacak kimse bulamadılar.

Sonraları iş değişti. Hızlı tren çalışmaları başladı, havayolu firmalarına çeşitli avantajlar sunularak seferlerini arttırmaları sağlandı, falan filan. Fakat otobüs firmaları zaman zaman ağlamak dışında bu değişime ayak uydurmayı hiç düşünmediler. Kızdılar, bağırıp çağırdılar ama yeni yatırımlara girip sektörden çıkmak akıllarına gelmedi.

Ne mi yapabilirlerdi?

Otobüs işletmecisi değilim, o işten pek anlamam. Ancak tarihe karışmaya yüz tutmuş bir sektörde inatla tutunmaya çalışmanın akıllıca olmadığını bilirim.

Madem sadece taşımacılıktan anlıyorlar, öyleyse havayolu firması kurabilirlerdi. Tek firmanın sermayesi elbette yetmez, fakat konsorsiyumla pekâlâ olur bu iş.

Ortaklık can mı sıkıcı? Peki, öyleyse hat değiştirebilirlerdi. Uçakların, trenlerin, gemilerin kolay ulaşamayacağı, ulaşım devriminin geç ulaşacağı bölgelerde, daha kısa hatlar kurabilirlerdi.

Aklıma gelen iki basit çözümdür bu. İzmit Seyahat bunun güzel bir örneği mesela. Keza İstanbul Seyahat. Gerçi YHT İzmit Seyahat’in işini bitirir ama İstanbul Seyahat için gelecek kısa vadede çok karanlık değil. İstanbul – Tekirdağ arası uçak seferi olmaz. Gün gelir de Trakya’ya yatırım yapılır, İstanbul’dan Edirne’ye hızlı tren seferi koyulursa İstanbul Seyahat o zaman sıkıntıya girer.

Ulusal firmalar yeni sisteme ayak uydurmayı düşünmeden, sadece ellerindeki pazarı korumaya çalıştılar. Kapitalist dünyada elinizdekiyle yetinmeye çalışırsanız her şeyinizi kaptırırsınız. Savaşacaksınız, oyunu kuralına göre oynayacaksınız.

Uçak firmaları bangır bangır reklamlarla yolcu çekmeye çalışırken, binbir promosyon dağıtırken otobüs firmaları mola için en pahalı dinlenme tesisleriyle anlaştılar. Uçaklarda konforun âlâsı varken otobüs firmaları işi ucuza getirmek için öz mal yerine kiralama yöntemine giderek kaliteyi hepten düşürmeye başladılar.

Otobüs, mecburiyetten kullanılan bir taşıttır, asla bir tercih olamaz. Otobüsün gideceği noktaya hızlı tren, uçak, gemi gibi taşıtlar daha ucuza, daha güvenli, daha konforlu, daha hızlı gidebiliyorlarsa yolcu otobüsü seçmez.

Otobüsler hep bunun kaymağını yediler. Rakipsizdiler. Alternatif yoktu. İstanbul’dan Antalya’ya 18 saatte giden insanlar uçağın aynı fiyata indiğini görünce otobüsle gitmeye devam edecek değildiler. Etmediler de.

Sadece sistemin ilkelliği değil söz konusu olan. Otobüs firmalarındaki personelin davranışı da insanları nefret ettiriyor otobüslerden.

Bilgisayar sistemlerine rağmen aynı koltuk için mükerrer satışlar mı dersin, kaba saba konuşan muavinler, hostlar mı dersin, saçma sapan dinlenme tesislerine mecbur kalmak mı dersin, Travego görünümlü O403′lerde kelle koltukta gitmek mi dersin…

Sadece yolcular değil bu durumlardan şikayetçi olan. Trafikteki diğer sürücüler de rahatsız.

Yahu ben gecenin karanlığında 120 km/h ile giderken selektör yapıp solumdan basıp giden Metro Turizm otobüsü görmüş adamım. Zigana Geçidi’nde, buzun üzerinde beni sollayan otobüsler var! Şu ülkenin tüm şehirlerinde yüz binlerce kilometre yol yaptım, otobüslerle ettiğim kavgaları kimseyle etmedim. Özellikle gece sürücülerinin mutasyona uğradığından falan şüpheleniyorum ben. Porselen taşısan aman kırılacak dersin, 40 canı nasıl bu şekilde taşıyorsun sayın otobüs şoförü?

Elbette bu şekilde çalışmayan, işini hakkıyla yapan, otobüsünü, şoförünü, yakıtını denetleyen firmalar da var fakat onların varlığı otobüs yolculuğunu ilkellikten kurtarmaya yetmiyor maalesef.

Ahmet Çelik’in yazısına bakarsak, Türkiye’nin gelişiminin otobüsçüleri çok acıttığını görüyoruz.

Havayolu, demiryolu, denizyolu diye adım adım yazmış Ahmet Çelik. (Ben burada yazarın söyledikleriyle referans verdiği firma yetkililerinin anlattıklarını bir arada kullanıyorum, sonuçta sözüm Ahmet Çelik’e değil, otobüs firmalarına.)

Demiş ki, “2005 yılında %95 olan karayolu ulaşımı, atıl kalmış ulaşım modellerinin desteklenmeye başlanmasıyla birlikte her gün biraz daha kan kaybetmeye devam ediyor.”

Ne yapsak acaba, kan mı versek? 0 negatif hacı, kıymetli benim kanım.

Havayolu işinde özel hava yollarına iç hat uçuş müsaadesi verilmiş. Onlar da yanıltıcı reklamlarla müşterileri kendilerine çekmişler, üstelik başarılı olmuşlar. Az miktarda koltuğu düşük bedelle satıyorlarmış, o koltuklar dolunca da diğer koltukları sekiz kat pahalıya satıyorlarmış. Hele ki bayram seyran dönemlerinde çok pahalı olurmuş biletler.

Yok artık! Bunu ilk keşfeden siz oldunuz, tebrikler. German Wings bu kampanyalara giriştiğinde lisedeydim ben, ilk Avrupa seyahatlerimi bu sistemlerle yapmıştım, müteşekkirim fikir babasına. Bayram seyran dönemlerinde uçaklar pahalı taşıyor da otobüs firmaları indirim mi yapıyorlar, onu merak ettim şimdi. Millet otogarlarda perişan oluyor be. Otobüse lanet okuyarak uçağa gidiyor adam, sekiz kat pahalı ödemek pahasına.

Yanıltıcı reklamla bir kez kendine çekersin hedef kitleni. Yalanın ortaya çıkarsa ikinci kez gelmez o adam. Eğer başarılı oldularsa demek ki reklamlar yanıltıcı değilmiş.

Demiryolu ulaşımında alt yapı çalışmalarına hız verilmiş. Ankara – Eskişehir ve Ankara – Konya arasındaki hızlandırılmış tren seferleri otobüsleri can evinden vurmuş. Hele İstanbul – Ankara hızlı treni faaliyete geçince otobüslerin en önemli güzergâhı olan bu hat ocaklarına incir ağacı dikecekmiş. Üstelik demiryollarına yatırım yapmak çok pahalıymış, otobüs biletinin en az üç katına satılmalıymış biletleri, ama TCDD bedavadan bilet dağıtıyormuş.

Ne yapmalıydı hükümet, anlamıyorum. Otobüsler zarar edecek diye trene mi binmesek ne yapsak? Hatta otobüsler masraf etmesin diye konfor peşinde de koşmayalım, 302 Otomarsan neyimize yetmiyor, boş verelim Travego’yu falan. Hiç mi anlamıyorsunuz ticaretten, yoksa gerçekten ya tutarsa diye mi söylüyorsunuz bunları?

Yahu geliştirilmekte olan her sektör, piyasaya giren her firma kampanya yapar, müşteri çekmek zorundadır. Yatırımın bir parçasıdır ilk etapta ucuza satılan ürünler. O ucuza giden ürünlerdeki ciro kaybı zaten fizibilite raporlarının içindedir. “Kara tren gecikir, belki hiç gelmez” türküleriyle yetişti bu ülkenin dört jenerasyonu, otobüs biletinin üç katına satılan bileti kim alsın? Asıl o zaman zarar eder demiryolları. Hem otobüs firmaları olarak neden TCDD’nin zararını tartışıyorsunuz, boş verin siz orasını.

Ülkemizde kişi başına düşen milli gelirin artması, bankaların uygun taksitlerle kredi vermesi sonucunda özel araç sayısının her geçen gün artması, otobüsleri çok kötü etkilemiş. Hele bir de özel araçlarla otobüslerin akaryakıtının ÖTV oranlarının aynı olması trafik kazası riskini de arttırıyormuş.

Bak bu trajikomik işte. Kendi aracıma aldığım yakıttaki ÖTV’nin otobüsün aldığı yakıtla aynı olması trafik kazası riskini neden arttırıyor? Sakın o trafik kazasını değil de, trafik kazasındaki ölüm oranını arttırıyor olmasın? Hani ÖTV yüzünden ucuz yakıta yönelen otobüslerin yakıt olarak 10 numara yağ kullanmaya başlaması, kaza yapınca alev topuna dönmeleri falan? Hani şu Samsun kazası gibi kazalar? Hm?

Otobüsler ve kamyoncular biyodizeli bilim adamlarından önce keşfettiler be, ayçiçek yağıyla yola çıkan otobüsler gördü bu gözler. Anadolu’nun her yanında adım başı 10 numara yağ satılıyor, yasak olduğu halde. Kim alıyor bu yağları, özel otomobil sürücüleri mi? Hangi araçlar bomba gibi patlıyor 10 numara yağlar yüzünden, benim Audim mi senin Travegon mu?

Özel araçların artması bizi etkiledi demek nedir yahu, ellerinden gelse özel araçlarla uzun yola çıkmak yasaklansın diyecekler. Valla bravo.

Tabi ki bu açıklamalara neden olan, yani bardağı taşıran damla İDOBÜS olmuş. Vay efendim öyle şey olur muymuş, İDOBÜS nasıl kendi kafasına göre fiyat verirmiş. Gelişmiş ülkelerde her ulaşım modeli kendi reel taşıma fiyatlarını belirlediği halde bizde hızlı tren bileti nasıl olur da bedava dağıtılırmış, İDOBÜS nasıl 1 TL dermiş?

Bu durumda Yüce Türk Sanatçısı Sıla der ki, “haaazmedeceksiin hazmedecekksiiin!”

Elbette bu durum adil değil. Benim sektörümde de adamın biri benim 50 TL’ye sattığım kremi 1 TL’ye satarsa çok kızarım. Ağır küfrederim. Ama hazmederim -ki ediyorum. SS durumları…

Ama pes etmem. Başka bir üründe ona öyle bir kitlerim ki dünyası şaşar.

Serbest piyasa ekonomisi dediğimiz ekonomi düzeninde, herkes kendi fiyatını belirler a dostlar. Ve eğer devlet bazı sektörleri geliştirecekse, üstelik bunlar çok geç kalmış teşviklerse, gerekirse bedava dağıtır o biletleri. Şirketin imajını yükseltir, marka bilinirliğini arttırır, müşterisini oturtur, sonra da güm diye satar özel sektöre. Mis.

Otobüs firmaları otobüsler ölmesin, şeker de yiyebilsinler diyeceklerine demiryollarına yatırım yapsalar daha mantıklı davranmış olurlar.

Hepsini, her şeyi geçiyorum…

“Sektörün lider ismi” Galip Öztürk’ten yapılan alıntılar nedeniyle yazıyı burada kesesim var. Metro Turizm gibi müşteri memnuniyeti konusunda TTNET ile yarışan bir firmanın sahibiyse sektöre akıl veren, tebriklerimi sunar, susarım.

Sonuçta şöyle bir gerçek var ki, bu ülke geliştikçe toplu taşıma asfalttan uzaklaşacak. Otobüs firmaları ya yakın mesafeye çalışacaklar, ya farklı alternatifler bulacaklar, ya da dükkânı kapatacaklar. Bir kısım insan işsiz kalacak, bir kısım işadamı şirketsiz kalacak belki, ama matbaa gelince el yazmacıları, Microsoft Office çıkınca arzuhalciler, metrobüs çıkınca minibüsçüler, Adriana Lima çıkınca diğer mankenler işsiz kaldılar. Hayat böyle.

Tıpkı insanlar gibi sektörler de doğar, büyür ölür. Büyüme evresinde güzel güzel ekmek yenir, ölüm evresinde de o güne kadar yenenlere şükredilir, yeni sektörlere yelken açılır.

Alesta!

Aston Martin, Maserati, Lamborghini derken sunumu Cenevre’de yapılan Bentley EXP 9 F ile Bentley de kervana katıldı.

Bentley, otomotivde İngiliz asaletinin önemli bir temsilcisi oldu her zaman. Çizgisini hiç bozmadı, Jaguar gibi yoldan çıkmadı. Cesur bir adım olan EXP 9 F de Bentley’in geleneksel çizgilerini fütüristik hatlarla birleştiren şık ve iddialı bir SUV oldu.

Bentley ailesinin bu en yeni ve en cüsseli ferdinin dış görünümü çok tartışıldı. Hatta tartışmalar o kadar ileri gitti ki iki gün önce Bentley’den “üretime geçmeden önce makyajlanacağı” haberi geldi. Neresini ne kadar değiştirirler bilmiyorum ama bence bu iddialı tasarımı hiç bozmasalar daha iyi olur.

Aracın önden görünüşüne bakınca Bentley’in çizgilerinin birazcık kalabalıklaştığını görüyoruz sadece. Farlar, ön ızgara, tamponlar gayet yerinde. LED farların görünümüyse göz alışkanlığını bozan, bu tasarımlara artık alışsak iyi olur derim. Hem öndeki kalabalık türbin temasını destekleyen 23″ jantlar da gayet başarılı olmuşlar.

Arka görüntüyse tek kelimeyle muhteşem olmuş. O şık stopların altında lüfer gibi yatan tampona entegre egzozlar üretime geçebilir umarım.

Özellikle arkadan bakıldığında duruşu biraz Range Rover’ı anımsattı bana. Köşeli hatlar, arka camın duruşu falan Range Rover Sport hissi veriyor. Fakat stoplar, egzozlar, şişkin tamponlar Bentley’i Range Rover’dan daha şık kılıyor. Alt kısmı boydan boya geçen mat panel de gayet iyi toparlamış aracın görünüşünü.

Dış görünümde geleneksel ve modern çizgileri gayet yerinde harmanlayan EXP 9 F, iç mekânda da aynı başarıyı göstermiş. Pırıl pırıl masif ahşaptan ön ve yan paneller, metal kaplamalar ve deri döşemeler Bentley’in şıklığını vurgularken, geleneksel yuvarlak hava kanalları ve analog ekranlar geçmişi, dokunmatik ekranın da yer aldığı orta konsol geleceği yaşatıyor.

Arkadaki buzdolabı, PC ve iPad portları gibi gerekli detayların yanı sıra, bagajdaki piknik çanta ve malzemeleri de her zaman her yerde mangala hazır Kartal sürücüsünden ziyade, 5 çayı seremonisinden eksik kalmak istemeyen İngiliz kültürüne hizmet ediyor.

600 hp güç, 800 Nm tork üreten 6 lt W12 Continental motoruyla ve 8 ileri otomatik şanzımanla yürümesi planlanan Bentley EXP 9 F’in hybrid modelinin de kısa sürede piyasaya çıkacağı söyleniyor.

Bence bu araçta değiştirilmesi gereken tek şey, ismidir. Ne motora ne de tasarıma laf yok. Fotoğraflar aşağıda, tasarım kusursuz…

Bentley EXP 9 F

Bentley EXP 9 F

Bentley EXP 9 F

Bentley EXP 9 F

Bentley EXP 9 F

Bu hiçbir F1 takipçisi bu durumdan memnun olmadı.

Formula 1, birçok nedenden dolayı Türkiye’de yeterli ilgiyi görememiş bir spor dalı. Dünyanın her yerinde ilgiyle takip edilen, fanatikleri olan, milyarlarca doların döndüğü bir spor, bir ayağı 7 yıl boyunca Türkiye’de düzenlenmesine rağmen hedeflenen noktaya ulaşamadı.

Çünkü ulaşması için bir nokta hedeflenmemişti. Motorsporları kültürü olmayan bir halka F1 pazarlamak zordu, yetkiyi elinde bulunduranlar da F1’i pazarlamaya bile çalışmadılar. İnsanlarda heves uyandırabilecek hiçbir organizasyon olmayınca da anlaşması biter bitmez kaçtı Türkiye’den F1.

En azından televizyon yayınları var diye avunuyorduk ki, D-Smart’ın yayın haklarını almasıyla o da gitti.

Gitti diyorum, çünkü yılda bir kez düzenlenen yarışın 70 TL’lik biletine pahalı diyen bir topluma, aynı yarışı televizyondan izlemek için her ay 50 TL verdiremezsiniz. Açık kanalların herhangi birinde izleneceğinden çok daha az izlenecek artık Formula 1.

Açık kanalda yayınlanan yarışlara halkın zaplarken denk gelmesi, izlerken etkilenip sonraki yarışları da izleyerek F1’e ilgi duymaya başlaması önemli bir ihtimaldir. Ben hiç anlamadığım Formula 1’e Senna’nın kazasını görünce bağlanmış ve her yarışı izlemeye başlamıştım. Tek olay tetiklemişti yani F1 izleyicisi olmamı.

Gündüz sporu F1. Bırakın izlesin insanlar. Esnafı, bakkalı, işadamı, gündüz televizyonu boş boş açık duran adamlar da izlesin F1’i, zarar gelmez. Bir şekilde ilgi uyandırır göz önünde olması.

Gerçi zengin sporu olarak bilinir F1. Öyledir de, pek ucuz sayılmaz. Ancak Formula 1’i elindeki kısıtlı imkânları zorlayarak takip eden milyonlarca öğrencinin, gencin varlığını da unutmamak gerekir. Taraftarı olduğu takımın merchandise ürünlerini sipariş etmek için para biriktiren öğrenciler tanıdım ben. 150 – 200 TL’lik bir ürünü satın almak için para biriktirmeye çalışan bir öğrenciden, F1 izlemesi için her ay 50 TL istemek onu zorlar, spordan bıkmasına neden olur.

Yarış günü evinde olmayan, dışarıda herhangi bir yerde yarış izlemek zorunda kalanlar için açık kanal yayını yapan yer bulmak daha kolaydır. Gittiğiniz herhangi bir cafeyi F1 yayınlamaya ikna edebilirsiniz. (Tabur komutanı ile ahbap olup yarışları odasında birlikte izlemeye başlayana kadar Ankara’nın cafelerinde az koşmadım F1 peşinde, iyi bilirim o berbat durumu.) Fakat her mekânın D-Smart abonesi olmadığını düşünürsek pazar günü dışarıda olanların yarışları takip etmesi hepten zorlaşacaktır.

Benim durumumda adam çok yoktur ama bunu da ekleyeyim; televizyondan nefret ederim. Kanallardan da, sahiplerinden de, vermeye çalıştıkları mesajlardan da. Aptal kutusu klişesi hafif kalır, ağır küfrederim ben televizyona. Bu kadar nefret ettiğim bir sektöre de hiçbir şekilde maddi destek vermek istemem. Evde televizyon bulundurmamın tek nedeni Behzat Ç. ve motorsporları. Ve ben şu anda ciddi bir ikilemdeyim. Formula 1 izleyebilmek için Doğan Grubuna para verecek miyim, yoksa farklı bir yol mu bulacağım bunun için… Sanırım vermeyeceğim.

İstanbul Park faciasından sonra Formula 1’e vurulmuş en büyük ikinci darbedir yarışları şifreli kanaldan yayınlamak. Gerçi Serhan Acar kendi sitesinde bu durumun aksini savunuyor, şifreli kanalın daha iyi olduğunu, birçok ülkede yayınların şifreli kanaldan yapıldığını söylüyor ama Türkiye’de durumun Avrupa’dan farklı olduğunu kendisi de biliyor.

Yazısında birkaç nokta dikkatimi çekti. Futbolun hep şifreli kanalda yayınlandığını söylemiş. Bu iki sporun popülarite farklılıkları nedeniyle karşılaştırılmaları mümkün değil. Futbol izleyicisi ne yapar eder, izler maçını. F1 izleyicisi zaten yeterli sayıda değilken bir de hafiften ilgi duyanları kaçırmak niye?

Serhan Acar, bu işin anavatanı İngiltere’de BİLE Formula 1’in Sky Sport tarafından abonelikle yayınlanacağını söylüyor (bile vurgusuna dikkat). İngiltere, Almanya, Fransa, İtalya, İspanya gibi Formula 1 ile bütünleşmiş ülkelerde bırak aylık ücreti, yarış başına ücret alsan yine izler insanlar. Adı üstünde, anavatan diyoruz, o ülkelerde Formula 1’in yayılma derdi yok. Fakat Türkiye’de insanlar 70 TL’lik yarış biletlerine bile pahalı diyorlar ki bu insanlardan TV yayını için para isterseniz hepten sırtlarını dönerler bu spora.

İkincisi, bu ülkelerin yarış yayınlarını, heyecanını görüyoruz, biliyoruz. Formula 1’i yayınlamıyor, yaşıyor adamlar. Oysa biz, 7 yıldır tam anlamıyla bir Formula 1 programı bile yapamadık. Okay Karacan’ın programı güzel, gelen arkadaşlar da dolu adamlar. Fakat yeterli değil, bunu söylemek istemiyorum ama sıkıcı program. Çok daha iyi olabilir. İkisi de ücretli olacak ama Sky Sport’un verdiği değeri verecek mi Smart Spor? Bu konuda ciddi şüphelerim var.

Gözü doymayan Bernie’nin istediği yüksek fiyatlar yüzünden işin ücretli kanallara kaldığının farkındayım. Koskoca BBC bile bu yükü Sky Sport ile paylaşıyorsa, Türkiye’de yayıncı bulamamak doğal. Fakat bu iş uzun vadede sporun kendisine zarar veren bir kısır döngü halini alabilir.

Sinan Kolat, “Formula 1 kendi topuğuna silah doğrultmuş durumda” diyor ki, çok haklı. Daha fazla görünmek isteyen sponsorlar, şifreli kanallar nedeniyle spordan uzaklaşmaya başlarsa asıl yük takımların sırtına binmeye başlar. Bu da hem kalitenin düşmesine, hem finansal ihtiyaçların büyümesine neden olur. Bu durum da özellikle Türkiye gibi ülkelerde şifreli kanalların yükselen yayın hakkı ücretlerine dayanamayıp yayıncılığı bırakmasına ve açık kanallar zaten uzaklaşmış olacağından yayıncı sıkıntısına yol açacaktır.

Bu durumda D-Smart, Formula 1’e hala önem veren birilerinin varlığını göstermiş olmuyor, Formula 1’den kalan kırıntıları yemek için son hamlesini yapıyor.

Serhan Acar’ın sunuculuğuna gelince, hangi kanal olursa olsun yarışları onun sunacağına emindik zaten. Sezonun başlamasına üç gün kala yayın haklarını alan bir kanalın o saatte yeni bir sunucu, yeni bir ekip peşinde koşamayacağını biliyorduk. Bunca tecrübesiyle Serhan Acar’a vermeyeceklerdi de Ömer Üründül’e mi vereceklerdi sunuculuk işini? En azından sunuculuğun Serhan Acar’da kalmasına sevindim şahsım adına.

Her şeye rağmen, Formula 1 2012 sezonu hepimize hayırlı olsun. Gridde altı şampiyon pilot var ki biz bu kadar şampiyonu bir arada görmedik.

Heyecanlı, çekişmeli, keyifli bir sezon olması dileğiyle.

Ah sevgili okurlarım, hiç yazamaz oldum, özlettim kendimi havalarına girmeye gerek yok. Sitenin hepi topu birkaç yüz takipçisi var, onların da bir kısmıyla e-mail, telefon derken sürekli görüşür olduk. Bir de sessiz çoğunluk var, onlara da selam ediyorum buradan.

Neyse efendim, kendime verdiğim günde yarım saat de olsa bloglarımın tozunu alma sözümü tutabilecek miyim, bakalım iradem ne kadar güçlü diyerek hazır sezon da başlarken blog camiasına geri döndüm ben.

Bu arada neler oldu?

Ben âşık oldum! Hehe komik gelecek ama öyle oldu. Gerçi iki ay bile yürütemedik, hem benim işlerin yoğunluğu, hem onun benim geçmişimden pek hoşlanmaması başlamadan bitirdi ilişkimizi. Oysaki geçmiş geçmiştir, geleceğimize bulaştırmaya hiç niyetim yoktu. Kısacık da olsa harikaydı gerçi, kolay kolay sevemem çünkü ben. Onu sevdim çok. Bittabi ki odunun bayrak sallayanı olduğumdan gönlünü almayı da beceremedim ve bitti. Hayat her zaman idare eder de, onunlayken çok güzeldi.

Başka şeyler de oldu. Kurmakta olduğumuz şirket son aşamaya geldi, çok yakında Ortadoğu’yu fethedeceğiz. Sağlık Bakanlığı yeni kanunlarla başımızı ağrıtmasa her şey çok daha hızlı olacak aslında.

Sonra, Pit Café 2010’da ikinci olduğu Blog Ödülleri yarışmasında bu sene de ikinci oldu. Geçen sene ödülümü Gabriela teslim almıştı, çok sevdiği için el koydu. Bu sene de törene gidemedim, ödülümü teslim alacak kimse de bulamadım. Blog Ödülleri’ni düzenleyen ajansın deposunda paslanacak zavallı plaketçik. Sözün özü, Pit Café’nin iki tane ödülü var ama ikisini de dünya gözüyle görmek nasip olmadı.

Buralardan haberler kısaca bu kadar. Konumuza bakarsak, üç iyi, bir kötü haber var.

Güzel haberlerden birincisi, Formula 1 sezonu bu hafta sonu Avustralya’da başlıyor. Mercedes GP’den sürpriz bekliyorum bu sezon, değişik şeyler olabilir. Ferrari ikinci yarıda atağa geçer, sezonun ilk yarısı McLaren & Red Bull kapışmasıyla gidecek gibi. Richard Branson beklediğim gibi çıkmadı, çabuk pes etti. Yerini teslim alan Marussia’ya da hoş geldin diyeyim buradan. Force India’nın ardından Marussia’nın gelişi A1’i anımsattı bana, milli takımlar kapışmasına dönüyor F1.

Kötü haber, sezonun başlamasına dört gün kaldı ve Türk medyası hâlâ yayını paylaşabilmiş değil. Saran Holding’in aldığı yayın hakları D-Smart, TRT ve NTV arasında dönüp duruyor, umarım D-Smart’ın eline kalmaz. Televizyondan nefret eden biri olarak sadece motorsporları ve Behzat Ç. için televizyon tutuyorum evde, bir de D-Smart’a abone olmak istemem. Üstelik zaten izleyicinin az olduğu bir sporun yayınını ücretli kanala vermek yayılmasını hepten engeller. Akıl işi değil o.

Edit büdüt: İstenmeyen bir durum gerçekleşti, yayını D-Smart kaptı. Önümüzdeki üç yıl boyunca Türkiye’de Formula 1, D-Smart tarafından yayınlanacak. HD 50 TL, standart 25 TL. Açık alan biletlerinin 70 TL’lik fiyatına rağmen “biletler pahalı yea!” diye yarışa gitmeyen bir millete Formula 1′i televizyondan izletmek için para istemek değişik tabi. Benim gibi televizyondan nefret eden adamların TV şirketlerine para vermek zorunda kalması ise acıklı.

İkinci güzel haber, Prada’nın 2012 koleksiyonu. Aston Martin takıntım kadar olmasa da giyim kuşam dendiğinde en sevdiğim markadır Prada. Severim, alırım, giyerim de bu koleksiyonu ayrı sevdim ben. Hot Rod temalı kıyafetler, ayakkabılar, çantalar süper olmuş. Sevgiliye alınası, ayağında seyredilesi. Klasik otomobillerden hoşlananların kaçırmaması gereken bir koleksiyondan bahsediyorum; bir inceleyin, hakkını verin derim.

Prada Spring 2012

Prada Spring 2012

Prada Spring 2012

Prada’nın Spring 2012 koleksiyonu elbette sadece ayakkabıları içermiyor. Çantalar, etekler, milyon parça var koleksiyonda. Bakmayın buraya sadece ayakkabıları aldığıma. Tarantino değilim ama ayaklar önemli. Ayakkabı da önemli. Bunlar mühim şeyler. Kalanını kendiniz bulursunuz artık, burası moda blogu değil sonuçta.

Üçüncü güzel haber ise Aston Martin’den. Geçtiğimiz hafta Cenevre’de tanıtılan Q by Aston Martin, bu muhteşem sanat eserlerini kişiye özel hale getirmek için kurulmuş bir departman. Ferrari’nin Special Projects Program’i gibi bir bölüm olan Q by Aston Martin, sevgili otomobilinizi size daha çok sevdirmek için çalışıyor.

Rakiplerinin karşısına hiçbir zaman en hızlı benim iddiasıyla çıkmayan ancak en elit benim demekte sonuna kadar haklı olan Aston Martin, haliyle bu departmanda da motor modifiyesi yerine döşemelerde, ahşap işçiliğinde, dış görünümde çeşitli temalar kullanarak mevcut otomobilinizi zevkinizi daha iyi temsil edecek şekilde zenginleştiriyor.

Büyük aşkım DBS, klasikleşen Vantage, üç kızı birden yemeğe çıkarmak için kullanılan Rapide, bakkala gitmek için kullanılan Cygnet ve siboplarını arakladığım One-77 başta olmak üzere 15 şanslı Aston Martin modeli, bu departmandan yararlanabiliyorlar. Elitizmi bırakıp safi gürültüye oynayan V12 Zagato da bu yılın ortalarında programa dahil edilecek.

Borusan’ın Türkiye’deki satışları nasıl gidiyor bilmiyorum ama bu konuyu müşterilerine bildirse hiç fena olmaz.

Q by Aston Martin

Q by Aston Martin

Q by Aston Martin

Q by Aston Martin

Durumlar böyleyken böyle. Sezondan söz etmişken hatırlatayım, yarış analizi falan yapamayacağım sezon boyunca. Hem vaktim yok, hem de Ali’nin yazdıklarını okuyunca özgüvenim sıfırın altına iniyor. Öyle bir adam F1 yazarken bizim burada konuşmamız komik oluyor. Adam yarışları okumuyor, yiyor. Bilmeyen varsa mutlaka takip etsin, bu kadar detaylı analizciyi yabancı medyada bile bulmak zor.

Dipnot olarak iki haber daha ekleyeyim.

Birincisi, internet ortamlarında Siminya ismiyle arz-ı endam eden pembe saçlı şirine, ilk kitabını çıkarıyor. İki aya kadar çıkar, aklınızda bulunsun.

İkincisi de, Adriana Lima hanım kızımız yakında yeniden Türkiye’ye geliyor. Nedenini gelince anlarsınız.

Şimdilik bu kadar. Saçma sapan oldu biliyorum da, uzun zaman sustuğum bir ortamda aniden söz hakkı verilince saçmalarım ben. Huyumdur.

Teğk keyr.

Çünkü dolanırdım. Trabzon’dan Diyarbakır’a 5 saat 50 dakika yerine bir tam günde inerdim. Çok fazla benzin yakar, çok fazla mola verir, çok daha riskli durumlarla karşılaşırdım.

Hayat boyu direksiyonda geçirdiği süre 10.000 km’yi bulmamış şahsiyetlerin duble yol projelerini eleştirmelerini anlarım, ama bizim gibi yollara ömrünü vermiş adamlar için hükümetin en büyük başarılarından biridir duble yollar.

Yeni yollar nedeniyle seyahatlerimiz eskisi kadar romantik değil ama riskli de değil. Alanya – Adana arasını sahilden gitmek çok zevkli olsa da acelesi olan Konya’ya çıkıp otobanla, güvenle de gidebiliyor aynı yolu.

Sözün özü, duble yol projeleri muhteşem. Kuş uçmaz kervan geçmez yerlerde, günde 500 arabanın bile geçmediği bölgelerde duble yollar var, güvenle seyahat edebiliyoruz.

Ancak duble yollar dikkat ister. Bu yollarda yapılan hatalar ölümcül sonuçlar doğurur. Kötü bir yolda sürücü zaten dikkatli olur, yavaş gider, uyanık davranır. Dümdüz ve geniş yollar ise sürücülerin dalgınlaşmasına neden olurlar. Bu nedenledir ki, Türkiye’de en çok kaza yapılan yol Konya – Ankara arasıdır.

Durumu bilen hükümet de yaptığı duble yolların her yanına radar koyarak, polisler dikerek sürücüleri yavaşlatmaya çalışır. Peki, sürücüleri yavaşlatmak kazaları engeller mi?

Engellemez efendim. Sürücü açısından felaket olan sürat değil, dikkatsizlik ve saygısızlıktır. İyi bir sürücü, iyi bir yolda ne kadar süratli olursa olsun kolay kolay kaza yapmaz. Kötü sürücülerin beceriksizliğiyse tüm trafiği riske atar.

Yollar açısından bakarsak, en büyük tehlikenin duble yollarda ve otobanlarda yattığını görürüz. Bu yollarda yapılan ufak bir mühendislik hatası, küçük bir düşüncesizlik ölümcül sonuçlara neden olur. Eski, köhne yollarda sürücüler zaten dikkatlidir, önüne taş da düşse, çukur da çıksa hazırdır. Fakat duble yollarda en dikkatli sürücünün başına bile olmadık şeyler gelebilir.

Bu risklere mühendislik hataları, düşüncesizlikler de eklenince iyi niyetle yapılan duble yollar sürücüler için ölümcül tuzak yatakları haline gelirler. 60 km/s süratle giden otomobil her halükarda durur; kötü bir sürücünün elinde ve 110 km/s süratle gitmesine izin verilen bir yoldaysa duramaz o otomobil. Ve eğer o mühendislik hatasından veya düşüncesizlikten bir kaza olursa, kaybedilen malın ve canın vebali o işin başındakilere yüklenir. Öyle olmak zorundadır.

İyi bir sürücü olduğuma inanırım. Buna rağmen yol hataları yüzünden ciddi kazalar atlattım bugüne kadar. O anlarda bana bir şey olsaydı kimden sorulacaktı bunun hesabı? Hiç kimseden. Bok yoluna gitmiş olacaktım.

Atlattığım en tehlikeli kaza, Erzurum – Elazığ arasındaydı. Sıcak bir yaz gecesi, saat 11, süratim 150 km/s civarı, gayet keyifli gidiyordum mıcıra girdiğimde. Duble yollarda ışık olmaz, farlar ne gösterirse o kadar gidersiniz. Ben de gayet güvendeydim far ışığında. Ama asfalt bir anda bitip dökme mıcır başladığında neye uğradığımı şaşırdım. Dümdüz giden otomobil bir anda kaymaya başladı, dört şeridin tamamını resmen drift yaparak gezdim. Tam her şeyin bittiğini düşünüyordum ki, asfalt yeniden başladı ve jantı kırmadan, takla atmadan düz pozisyonda asfalta çıkmayı başardım.

Neden kaydığımı anlamak için geri dönüp geldim, yolda 100 küsur metrelik bir mıcır alanla karşılaştım. Asfalt aniden bitiyor, mıcır başlıyor ve tekrar asfalt başlıyor. Ne bir tabela, ne ışık, ne işaretçi, hiçbir şey yok.

Ben o gün orada takla atabilirdim. (Nasıl atmadığıma hâlâ şaşırıyorum). Söylemek istediğim düşüncesizlik bu işte. Mühendislik çok iyi olabilir ama şantiye çalışanları geri zekâlıysa oraya işaret koymazlar ve her geçenin hayatını tehlikeye atarlar.

Bu yazıyı yazmama neden olan düşüncesizlik örneğiyse, yollardaki çukurlar. Örtün ulan şu çukurları!

Dümdüz yolda giderken sürekli nerede çukur var diye kontrol etmekten canı çıkıyor insanların. Çapı 20 cm’den geniş olan bir çukur insanı öldürebilir. Üzerinden geçen otomobilin takla atmasına neden olabilir. Bunu kontrol etmeyen, tamir etmeyen, umursamayan sorumlular şerefsizdir, cebine giren parayı hak etmeden kazanır.

Beni bu gece Bozüyük’te bir otele tıkan çukur gibi. Bu yazıyı Bozüyük’te bir otelimside, sinirden ellerim titreyerek yazıyorum.

Cumartesi sabahı İstanbul’dan yola çıktık, Bodrum’da ve Marmaris’te işlerimizi hallettik, Alanya’ya indik. Alanya’daki işimizi de akşam hallettik ve İstanbul’a doğru yola çıktık yeniden. Her şey güllük gülistanlıktı. Keyfimiz yerindeydi.

Yeni yılda sigarayı bırakma sözü vermiştim kendime ve bırakmıştım. O kadar keyifliydim ki sigarasızlığın stresi bile etkilemiyordu.

Ama Bozüyük’e 40 km kala duble yolda 150 – 160 km/s süratle gayet normal giderken bastığımız bir çukur her şeyin berbat olmasına yetti. Sarsıntı ve patırtıyı duyduğumda durumun vahametini anlamıştım. Jant sağlam kalmış olsa bari diye söylenerek arabadan indim ama korktuğum başıma gelmiş, sağ taraftaki iki jant da kırılmıştı.

20” iForged jantı kıran bir çukur, kara jant dediğimiz sac jantla yürüyen otomobilin takla atmasına neden olur. Altımızdaki büyük bir otomobil olduğu için taklaya girmedik ama ben buraya genelde uzun yola çıktığım otomobil olan Linea ile girseydim muhtemelen şu anda Bozüyük’te bir dandik otel yerine ya hastane ya da morgda olurdum.

Ölme, yaralanma olmadı ama birkaç bin liralık masraf çıktı durup dururken. Şimdi otelde oturmuş, İstanbul’dan yedek jantların gelmesini bekliyoruz.

Kar altında 45 dakika çekici beklemek, Bozüyük merkeze çekici tepesinde gitmek, açık bir lastikçi bulamamak, bulduğumuz lastikçinin 20” jantın varlığından habersiz olması, ne lastik ne jant bulabilmesi, bizim bir otele tıkılıp kalmamız… Bunların hepsinin tek nedeni, o çukuru bildiği halde kapatmayan ekibin işgüzarlığı.

Çekicinin sürücüsü arabayı yüklerken dedi ki, “abi bir haftadan beri buradan tam 5 araba çektim, biri takla atmıştı.” Bozüyük’teki diğer çekicilerin de bu bölgeden ekmek yediğini düşünürseniz minik bir çukur yüzünden bir haftada kaç kişinin ölümle burun buruna geldiğini anlarsınız.

Böyle şeylerin düzeltilmesi için illa birilerinin ölmesi mi lazım? İnsanlar öldükten sonra düzeltilse ne olur ki?

Biz ölmedik, ama önümüzdeki hafta komple aksadı. Pazartesi önemsiz bir gün olsa biz üç şehirdeki işimizi iki güne sığdırıp basa bas İstanbul’a yetişmeye çalışmazdık. Yedek jantların, lastiklerin bize ulaşması, onları takıp yola devam etmemiz yarın bütün günümüzü öldürecek.

Bu zararı kim karşılayacak? Bugüne kadar çukura basıp lastik yaran, jant kıran, takla atan, hatta ölenlerin zararını kim karşıladıysa onlar. Yani, hiç kimse.

Ulaştırma bakanı da mühendislik hataları ve düşüncesizlikler yüzünden ölenleri istatistik yapmaya yarayan rakamlardan öte bir şey görmeyerek ne kadar başarılı olduklarını anlatacak.

Duble yollar ölümlü kazaları azaltan, konforlu ve güvenli seyahat etmeyi sağlayan, gerekliliği su götürmez bir gerçek olan yollar. Lakin gördüğünüz gibi basit bir umursamazlık korkunç sonuçlara neden olabiliyor. Eğer ekibinizde birkaç çürük eleman varsa süsleye süsleye anlattığınız rakamların hiçbir önemi kalmıyor. Sonuçta gemiyi limana yanaştırırken batıran kaptanın kaç mil yoldan geldiğini kimse umursamıyor, geminin limana yanaşıp yanaşmadığıdır önemli olan.

Bu yollar henüz çok yeni. Eğer bakımı adam gibi yapılmayacaksa varlıkları yarardan çok zarar getirir uzun vadede. Bu kesinlikle unutulmamalı.

“Altı üstü çukura girip jant kırmışsın, bu kadar abartacak ne var!” diyebilirsiniz. Serbestsiniz. Ama şimdi söyleyebilirim bunu, Mercedes yerine Linea ile girsem söyleyemezdim, ölmüştüm çünkü. Fırsat varken konuşmak lazım.

Bir küçük çukurdan ne çıkar demeyin, iForged jantların ikisi de bu hale gelebiliyorsa sac jantlara ne olacağını düşünmek bile istemiyorum.

Ekmeğini insanların başına gelen belalardan kazanan meslekler var. Çekicilik, eczacılık, doktorluk, camcılık gibi. “İşler kesat ya, kimse kaza yapmıyor bu aralar,” diye efkârlanır mı acaba çekiciler…

Çekicinin sürücüsü buradan bir haftada beş kaza topladığını söyleyince “çukuru sen mi açtın?” diye sormadan duramadım.

Dört canavarın kar altında eşofmanla otele doluştuğunu gören resepsiyoncu hepimizin eline birer sabun tutuşturdu. Meğer burada adet buymuş. Odalarda sabun yok, resepsiyoncu dayı yoğurt kovasından çıkarıp veriyor herkese birer tane.

Hayat sürprizlerle dolu.

Şimdi meselam türban olayını çok karıştırdılar. Haa aralarında bi’ fark kaldı, o farkınan çok gozel oldu.

Meselam herkesin hayatına kimse karışamaz. Ha nasıl karışamaz? Ben bu şekil giyinirim, bu bayan şu şekil giyinir, şu şekil giyinir.

Haa hiç kimse kimseye karışmaya bi’ hakkı yok. Özgürlük bidir.

Haa başörtü gurban olduğum yarasulallah’dan gelebilir, amma lakin ki öyle değildir.

Eyyorlamam bu kadar. Ayde ayrlı işler.

Borusan’ın dün yaşadığı türban krizi, bir videoyla ünlenen isimsiz düşünür arkadaşın açıklamalarından pek farklı değil. Kimin ne dediği belli değil, lakin ki öyle değil.

Burcu Çetinkaya başarısı kendinden menkul bir ralli pilotu. Türkiye’nin en güzel ralli pilotu olduğu da söylenir ki zaten Türkiye’nin tüm bayan ralli pilotları güzellik sıralamasında ilk üçe girerler. İki tane olunca ilk üçe girmek sıkıntı olmuyor haliyle.

Burcu’nun güzelliği zerre umurumda değil, benim için önemli olan onun rallideki başarısı. Güzel de olsa çirkin de olsa, türbanlı da olsa ateist de olsa Burcu Çetinkaya yarıştığı müddetçe önemlidir benim gözümde.

Öyle zaferler kazanan bir pilot olmasa da ralli dünyasında bir kadın olarak mücadele etmesi takdire şayan bir başarı. PR konusunda da gayet yeterli sayılabilir, medyada esamisi okunmayan bir motorsporları disiplinini haber yaptırabiliyorsa ben bunu başarı sayarım. Kendi ismini kullanarak reklam yapması hem ona hem ralliye yarıyor. Ken Block da, Kimi Raikkönen de rallide zaferler kazanan pilotlar değiller, ama şahsi takipçileri sayesinde sporun reklamına ciddi katkıları oluyor. Burcu da Türkiye için benzer bir pozisyonda.

Televizyon izleyen biri değilim, yaptığı televizyon programı hakkında hiç bilgim yok. Nasıl bir sunucudur, konukları kimlerdir, ne konuşurlar bilmem.

Borusan Otomotiv ise BMW, Range Rover, MINI ve hayatımın aşkı Aston Martin’in Türkiye distribütörü olarak kalitesi, gücü ortada olan bir firma. PR konusunda ne kadar dikkatli ve başarılı olduklarını hepimiz biliyoruz.

Fakat dün Yeni Şafak’ta çıkan bir haber, hem Burcu Çetinkaya’ya, hem de Borusan’a olan bakışımı gözden geçirmeme neden oldu.

Habere göre Borusan Burcu Çetinkaya ile sponsorluk anlaşması imzalamış ve bir yıl boyunca kullanması için iki tane MINI vermiş. Burcu Çetinkaya da bu araçları türbanlı bir arkadaşıyla test edince Borusan ile araları açılmış. “Türbanlı bir kadının araç testi yapması imajımızı zedeledi” diyen Borusan, Burcu Çetinkaya ile yaptığı sponsorluk anlaşmasını iptal etmiş.

Haberi ilk okuduğumda çok şaşırdım. Burcu Çetinkaya’yı tanıdığım kadarıyla inançlı bir kadın olduğunu biliyorum. Kimseyi başı açık – kapalı diye yargılamadığını, objektif baktığını da biliyorum.

Fakat haberi okuduktan sonra “kimmiş aracı beraber test ettikleri türbanlı arkadaşı” diyerek biraz araştırınca, haber spotunda “türbanlı arkadaş” olarak anılan kişinin, Burcu’nun televizyondaki program partneri Merve Sena Kılıç olduğunu gördüm. Yani sürpriz bir isim değil, “teste gidiyosan ben de geleyim hihi” diyen biri de değil.

Yani Borusan Burcu’ya otomobil verirken o otomobile Merve’nin de bineceğini biliyordu. Bilmese de, Merve teste yumurtadan çıkıp gelse bile, BMW, MINI ve Range Rover gibi sınıflarının en popüler markalarının distribütörü olan Borusan’ın, bu şekilde davranma, müşteri seçme gibi bir lüksü yok. Hele ki günümüz Türkiyesinde herhangi bir firmanın kalkıp “şunlar benim malımı almasın” diye herhangi bir kesimi düşman edinme lüksü hiç yok. Kimi dışladığın önemli değil, batarsın. Ticaretin dini, milliyeti olmaz.

Bununla birlikte, Peugeot adına yarışan bir ralli pilotuna rakip firmanın nasıl sponsor olduğunu da ayrıca merak ettim.

Ardından birkaç telefon görüşmesiyle kazın ayağının böyle olmadığını öğrendim.

1. Borusan Otomotiv, Burcu ile zaten sponsorluk anlaşması yapmamış. Daha önce bir görüşme olmuş ama anlaşma imzalanmamış.

2. Merve Sena Kılıç ile Borusan’ın herhangi bir sorunu yok. 2011 içinde test etmesi için zaten 5 farklı araç vermişler kendisine. O zamanlar türbanlı olduğunu bilmiyorlardı da, yeni mi öğrendiler?

Fakat şu var ki, Yeni Şafak’ın telefonla aradığı MINI marka müdürü Hakan Bayülgen, Burcu’dan daha büyük bir pot kırmış. Telefonda artık nasıl yönlendirdilerse hem olayı doğrulamış, hem de “tavrımız başörtüsüyle ilgili değil. Siyasi amblem olsaydı yine uyarı yapardık,” şeklinde talihsiz bir cümle kullanmış.

İşte bu hiç olmadı.

Borusan Otomotiv hemen açıklama yapıp Hakan Bayülgen’in söylediklerinin hiçbir şekilde kurum olarak Borusan Grubu’nun yaklaşımını yansıtmadığını söylese de, MINI marka müdürünün bu şekilde bir ifade kullanması hiç hoş olmadı. Özellikle Yeni Şafak gibi açık arayan bir gazeteye yapılması daha ciddi bir hataydı.

Ancak bu olayda beni gerçekten şaşırtan ve üzen ise, ortada bir sponsorluk olmamasına, Borusan’ın Merve Sena Kılıç’ın türbanıyla ilgilenmemesine rağmen bir mağduriyet hikâyesi yazılması oldu.

Üstelik sadece Yeni Şafak’ta çıkan bu haberin başka gazetelere de servis edildiğini, ama yayına çıkamadığını öğrenince daha da üzüldüm. Burcu Çetinkaya gibi bir ralli pilotunun ortada hiçbir şey yokken, kişisel reklam peşinde koşar gibi böyle bir işe bulaşması hiç hoş olmayan bir davranıştı.

Maksadı neydi bilmiyorum. Borusan’ı bu şekilde kötüleyerek sağ kesimin yüksek bütçeli firmalarına mı göz kırpmak istedi, hükümete mi selam verdi, başka bir düşüncesi mi vardı, onu da bilemem.

Borusan biraz yavaş kalsaydı veya haberi sadece Yeni Şafak yerine birkaç gazete daha yayınlasaydı firma çok büyük töhmet altında kalacaktı.

Borusan’ın zamanında gelen açıklamasına rağmen şimdi bile sosyal medyada olayın aslını bilmeden Borusan’a çamur atanlar var. Arabasını satacağını iddia edenden, asla BMW almayacağına yemin edenine kadar her tür mesaj dolaşıyor sosyal medyada. Üstelik Borusan’ın hiçbir hatası olmamasına rağmen. Borusan’a belki milyonlarca liraya mal olacaktır bu olay ve muhtemelen Almanya’ya da ulaşmıştır.

Burcu Çetinkaya bu harekete eğer sağ kesimden sponsor gelmesi ümidiyle giriştiyse, kariyerinin en büyük hatasını yapmıştır diyebilirim. O sermayeden motorsporlarına sponsor çıkacak olsa Kenan Sofuoğlu bulurdu bugüne kadar.

Dağınık bir yazı oldu, farkındayım. Ama gerçekten beni üzen bir konu oldu bu. Sevmediğim biri olsa umurumda olmazdı da, sevdiğim bir pilotun böyle bir tartışma çıkarması şaşırttı ve üzdü beni.

Hem Borusan’ın, hem Burcu Çetinkaya’nın imajı ciddi şekilde sarsıldı. Halk Borusan’ın açıklamasını duymasa bile olayı bir süre sonra unutur ama otomotiv dünyası Burcu Çetinkaya’nın bu girişimini kolay kolay unutmaz.

Fitne hoş bir şey değil.

4 saat sonra gelen ekleme: Borusan İcra Kurulu Başkanı Eşref Biryıldız ek bir kamuoyu açıklaması yapmış. Bu açıklamaya göre Otomobil Sevdası adlı programa Borusan’dan bugüne kadar beş farklı test aracı gitmiş ve bunlardan iki tanesi Merve Sena Kılıç’a şahsen teslim edilmiş. Yani görünüşe göre türban ile ilgili bir sıkıntı yok.

Burcu Hanım dün Twitter’da yazdıklarını sildiği ve bugün de bu konudan hiç bahsetmediği için onun kanadından gelen bir bilgi yok. Türkiye’ye döndüğünde bir açıklama yapar diye düşünüyorum, o zaman ben de burayı güncellerim.

Dün gece Eddie Jordan anlattı nedenini. Hatta James Allen ve Mike Gascoyne bile bilmiyordu, birlikte Eddie’den öğrendik.

Dördümüz Eddie Jordan’ın evinde oturuyoruz. Çok geniş, duvarları lambri kaplı, eski tarz bir salondayız. Eddie’nin ev dekorasyonu konusunda pek zevkli bir adam olmadığını o salonda otururken anladım. 1930’ların havasını taşıyan harika bir salona şu köşeli, modern tasarımlı koltuklardan yerleştirmiş. O koltuklar güzel, salon da güzel ama ikisi bir arada olmamış.

Biz de elimizde purolarımızla rahat koltuklara yayılmışız, geçmişten bugüne Formula 1’in nasıl değiştiğini, eski pilotlarla yenilerin farkını falan konuşuyoruz. Formula 1’in eskisinden renkli olduğu ama eskisi kadar zevkli olmadığı konusunda hepimiz hemfikiriz.

Senna gibi adamlar gelmiyor, gelmeyecek falan diyoruz, günlük olağan muhabbetler işte. O esnada Eddie hiçbirimizin bilmediği bir şey söylüyor Senna hakkında.

- Senna, kariyerine başladığı yıllarda bu kadar azimli bir adam değildi. O’nun hayatını değiştiren Japonya oldu, diyor.

Biz Senna’nın kariyerinin başında Japonya’da ne işi olduğunu düşünürken Eddie purosundan bir nefes çekip devam ediyor:

- Senna Japonya’ya gittiğinde dünyadan habersiz bir gençti. Yarışıyordu, hevesliydi ama potansiyelinin farkında değildi. Japonya’da ona bir kitap hediye ettiler: Alton Rich. Kişisel gelişim kitapları gibi içsel yolculuk, insanın kendiyle barışık olması, bir kişinin inanırsa dünyayı değiştirebileceği gibi şeyler anlatan bir kitaptı. Senna o kitabı okuyana kadar yarış kazanacağını bile bilmiyordu. Okuduktan sonra bırak şampiyonu, bir efsane olacağına inandı.

İnanmak başarmanın yarısıdır derler, Senna efsane olacağına inanınca hayata bakışı değişti. Çaylak bir sürücüyken bile bir efsane gibi davranmaya başladı. Ve başardı. Ölmese bu kadar büyük bir efsane olamazdı diyorlar. Senna ölmese de efsane olurdu, çünkü buna inanıyordu.

- Sen bunları nereden biliyorsun ki?

- O kitabı verdiklerinde ben de yanındaydım.

Daha konuşacaktık, Senna hakkında çok şeyler öğrenecektik ama alt kattaki manyak komşularımın kavga gürültüsü yüzünden sabahın 7’sinde uyanarak sohbeti yarıda kesmek zorunda kaldım.

Daha büyük bir yorgan almam lazım.